رهایی روح از جسم

رهایی روح از جسم؛ شبی فارغ از هیاهو:

در سنت افلاطونی، فلسفه «تمرین مرگ» است؛ فایدون می‌گوید روح با مراقبه از هیاهوی تن جدا می‌شود. مصریان باستان نیز «کا» و «با» را دو جزء روح می‌دانستند که پس از مرگ از بدن جدا می‌شدند. این بیت همان کهن‌الگوی «رهایی از زندان جسم» را بازتولید می‌کند.

راهکار:

این بیت مرگ را پایان نمی‌بیند؛ آن را لحظه‌ای می‌بیند که «هیاهو» فروکش می‌کند و روح از تئاتر جسم بیرون می‌آید. اگر شب را نه تاریکی بلکه خاموشی صداهای تحمیلی جهان بخوانیم، رهایی روح استعاره‌ای برای سبک‌شدن از بار نقش‌های روزانه می‌شود.