رها کردن کسی که نمیخواهدت

دست کشیدن از کسی که عمداً تو را گم کرده؛ ارزش خودت را بدان:

اینجا یک تلهٔ شناختی پنهان است: «خطای هزینهٔ هدررفته» باعث می‌شود برای توجیه تلاش قبلی، بیشتر دنبال کسی بدویم که عمداً ما را رها کرده. پژوهش‌های علوم اعصاب نشان داده‌اند طرد اجتماعی همان مناطق درد فیزیکی مغز را فعال می‌کند؛ برای همین ترک کردنش مثل ترک یک اعتیاد عمل می‌کند. پس این جمله یک فرمول بقای عصبی است، نه فقط نصیحت عاشقانه. آیا چیزی در زندگیت هست که فقط به‌خاطر ترس از دست دادنش، زیادی به آن چسبیده‌ای؟

راهکار:

بازنویسی دیدگاه: رفتنِ عمدیِ او، هدیه‌ای ناخواسته برای آزاد کردن ظرفیت توست؛ همان انرژی جست‌وجو را به سمت کشف ارزش‌های خودت هدایت کن.