رها کردن رفتنیها؛ ماندنی همیشه میماند:
نظریه «واکنشپذیری روانی» میگوید وقتی آزادی انتخاب تهدید شود، میل به انجام آن کار بیشتر میشود؛ پس مانعِ رفتن، اغلب رفتن را جذابتر میکند. در مقابل، خودمختاری باعث ماندنِ پایدارتر میشود. یعنی «ماندن» وقتی معنا دارد که انتخاب باشد، نه نتیجهٔ اجبار. آیا مانعشدن را با نگهداشتن اشتباه میگیریم؟
راهکار:
این جمله را میتوان اینطور بازخوانی کرد: ماندنِ واقعی، انتخاب است نه نتیجهٔ اجبار. اگر کسی فقط با مانع میماند، آن ماندن ممکن است از ترس باشد، نه از عشق؛ و رفتنِ آزادانه، حتی اگر تلخ باشد، رابطه را از توهم پاک میکند.