عشق واقعی یعنی ماندن؛ حتی در سختترین شرایط:
در عصبشناسی، ماندن در رابطه حتی در شرایط بد همیشه نشانه عشق نیست؛ سیستم دوپامین و اکسیتوسین همان مسیرهای اعتیاد را فعال میکنند و جدایی مثل ترک مواد مخدر میشود. روانشناسان به این «اعتیاد عاطفی» میگویند؛ یعنی فرد به حضور طرف مقابل وابسته میشود، نه به خود او. پس ماندن طولانی میتواند محصول بیولوژی باشد، نه انتخاب آگاهانه. سؤال: چه زمانی ماندن، عشق واقعی است و چه زمانی فقط وابستگی شیمیایی؟
راهکار:
این جمله فقط یک روی سکه است؛ در روانشناسی، ماندن در هر شرایطی میتواند نشانه وابستگی یا ترس از تنهایی باشد، نه عشق. شاید عشق واقعی نه «هیچوقت نرفتن»، بلکه «هر روز آگاهانه ماندن» باشد.