نقدی بر گرفتاری در ادیان و رها کردن خالق:
جالب است بدانید که واژه «دین» در زبانهای سامی ریشه در مفهوم «قانون و بدهی» دارد، در حالی که «خالق» به ارتباطی بیواسطه اشاره دارد. روانشناسان میگویند انسانها برای کاهش اضطراب مرگ، به دنبال ساختارهای جمعی (ادیان) میروند، اما این ساختارها گاه خود مانع تجربهی عرفانیِ شخصی میشوند. آیا راهی برای بازگشت به خالق بدون قفس ادیان وجود دارد؟
راهکار:
این جمله تضادی تاریخی را تداعی میکند: ادیان اغلب به عنوان واسطهای برای ارتباط با خالق شکل گرفتند، اما خود به ساختارهای قدرتی تبدیل شدند که گاهی اصل را پنهان میکنند. شاید بتوان پرسید: آیا میشود بیواسطه با خالق ارتباط داشت و از تشریفات دینی فاصله گرفت؟