بستن پنجرهای که اذیتت میکند؛ حتی با زیباترین منظره:
ذهن ما به «ناهماهنگی شناختی» دچار میشه: وقتی یه چیز زیبا ولی آزاردهنده رو ترک میکنیم، مغز شروع میکنه به توجیه که چرا هنوز وابستهایم. جالبه که تحقیقات نشون میده افراد بعد از بستن یه رابطهٔ سمی، پس از ۳ ماه سطح کورتیزول (هورمون استرس)شون تا ۴۰٪ کاهش پیدا میکنه. سوال: کدوم «پنجرهٔ زیبای آزاردهنده» رو هنوز بسته نکردی؟
راهکار:
این استعاره بهخوبی اصل «هزینه غرقشده» رو نشون میده: ما به خاطر زیبایی گذشته، به چیزهایی میچسبیم که الان فقط آزار میرسونن. یه قدم عملی: برای هر «پنجره» سه تا سوال بنویس: ۱- این رابطه/عادت الان به من چی میده؟ ۲- اگه الان شروعش کنم، بازم میرم سراغش؟ ۳- منظرهای که میبینم واقعاً وجود داره یا فقط خاطرهس؟