رها کردن عاطفی؛ دنبال کسی که عمداً گمت کرده نباش:
در روانشناسی، اثر «تقویت متناوب» نشان میدهد وقتی توجه فرد گاه هست و گاه نیست، مغز بیشتر از پاداش قطعی دوپامین ترشح میکند؛ به همین دلیل ولکردن کسی که عمداً فاصله گرفته دشوار است، چون مغز در قمارِ انتظار گیر افتاده است. این همان سازوکار اعتیاد به رابطههای یکطرفه است.
راهکار:
نخواستنِ تعقیب، برخلاف تصور از سر غرور نیست؛ نوعی محافظت از سیستم پاداش مغز است. وقتی فردی عمداً فاصله میگیرد، هر بار تلاش برای نزدیکی، چرخهٔ دوپامینِ انتظار را فعالتر میکند و ما را در نقش قماربازِ عاطفی نگه میدارد. بازتعریف این وضعیت بهعنوان خروج از یک چرخهٔ اعتیادآور، انتخاب را از «کمآوردن» به «شفافدیدن» تغییر میدهد.