رهایی از من و تو

چون تو منی، من توام؛ وحدت وجود در شعر مولانا:

در مکانیک کوانتومی، «درهم‌تنیدگی» نشان می‌دهد دو ذره پس از تعامل، حتی در فاصله‌های نجومی، وضعیت یکدیگر را بی‌درنگ حس می‌کنند؛ جدایی در این لایه بنیادین معنا ندارد. دقیقاً همان ادعای این شعر: «یک گوهریم». شاید عارفان با شهود، به همان حقیقتی رسیده بودند که فیزیک قرن بیستم با آزمایش اثبات کرد. مرز «من» و «تو» واقعاً کجاست؟

راهکار:

این شعر را چون آیینه‌ای بگیر؛ هر بار که «من» و «تو» در ذهنت سخت شد، نقش‌ها را جابه‌جا کن و به‌جای جدال، یک «ما» بساز. عاشقی یعنی مرزها را چنان نازک کنی که نور از هر دو بگذرد.