زندانی گذشته: کلید گمشده در دستان سابق:
جالب است که مغز انسان در ترک وابستگیهای عاطفی، همان مدارهای عصبی اعتیاد به مواد را فعال میکند. دوپامین و اکسیتوسین در غیاب معشوق، شبیه «سندرم ترک» عمل میکنند. این زندان، یک زندان شیمیایی درون مغز است. آیا میتوان با بازنویسی خاطرات، کلید را از نو ساخت؟
راهکار:
این استعاره از زندان و کلید گمشده، نشاندهندهی احساس ناتوانی در بستن یک رابطه است. اما در روانشناسی، «کلید» اغلب نماد پذیرش و بخشش خود است. شاید کلید گم نشده، بلکه باید از نو ساخته شود: با تمرکز بر «من» امروز، نه «منِ» دیروز.