نفس بکش تا قلبت آرامگاه اندوه نشود:
قلب ۴۰ هزار نورون دارد که یک شبکه عصبی مستقل را تشکیل میدهند و میتوانند احساسات را مستقیماً حس و پردازش کنند. تنفس عمیق و آهسته، با تحریک عصب واگ، پیامهای قلب به مغز را تغییر میدهد و سطح کورتیزول را ظرف چند دقیقه پایین میآورد. در انسجام قلبی، ریتم تنفس با ضربان قلب هماهنگ میشود و مغز را از چنگال اندوه خارج میکند. آیا قلبتان هم یک مغز پنهان دارد؟
راهکار:
تصور کن هر بازدم مانند جارویی نامرئی، گرد و غبار غم را از اتاقهای قلبت میزداید. دم، نوری طلایی به درون میکشد و با بازدم، تاریکیها را از پنجرههای رگهایت بیرون میراند. قلبت جاروکش نیست، مهمانخانهای است که اندوه فقط مهمانی گذراست.