رهایی از امید واهی

وقتی امید بی‌اجازه برمی‌گردد: سخت‌ترین بخش دلتنگی:

در روان‌شناسی به این امید بی‌اختیار «تقویت متناوب» می‌گویند؛ همان مکانیسمی که اعتیاد به قمار را می‌سازد. مغزت با هر بار بازگشت بی‌دلیل امید، دوپامین ترشح می‌کند، حتی اگر منطقاً بدانی پایانی نیست. این چرخهٔ عصبی دقیقاً همان چیزی است که رها شدن از یک رابطهٔ سمی را این‌قدر دردناک می‌کند، چون مغزت روی پاداش‌های تصادفی شرطی شده است.

راهکار:

این امیدِ بی‌اجازه مثل زنگ هشداری است که مغزت برای محافظت از تو در برابر فروپاشی کامل به صدا درمی‌آورد. درست مثل الگوریتمی قدیمی که هنوز فکر می‌کند بدون آن نمی‌توانی دوام بیاوری. اگر آن را نه به چشم شکنجه‌گر، که محافظی معیوب ببینی، شاید بتوانی آرام‌تر خاموشش کنی.