رفتوآمد با خدا

راز استاد؛ وابسته خدا شدن با زیاد کردن رفتوآمد:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد مغز بین «عادتِ مراجعه به یک شخص» و «عادتِ مراجعه به یک مفهوم مقدس» تمایز چندانی قائل نیست؛ هر بار که در ذهن به خدا «سر می‌زنی»، همان شبکه‌های دوپامین و اکسی‌توسین فعال می‌شوند که در دلبستگی به انسان نقش دارند. پس «رفتوآمد» فقط استعاره نیست، زیست‌شناختی است.

راهکار:

گسترش ایده: اگر «رفتوآمد» را به یک برنامهٔ منظم روزانه تبدیل کنیم — مثلاً پنج دقیقه گفت‌وگوی صادقانه با خدا بعد از نماز صبح — همان حس صمیمیت با یک دوست، تدریجاً با خدا هم شکل می‌گیرد.