چرا آدمها وقتی دیگر به تو نیاز ندارند میروند؟:
پژوهشهای روانشناسی اجتماعی میگویند مغز انسان روابط را بر اساس «سودمندی ادراکشده» ارزشگذاری میکند؛ وقتی دیگری دیگر پاداشی برای ما نداشته باشد، مدار دوپامینی همانند ترک مادهٔ مخدر غیرفعال میشود. بنابراین رفتنِ کسی که «دیگر به تو نیاز ندارد» فقط یک انتخاب نیست، یک فرایند زیست-عصبی خودکار است. آیا میشود روابط را از این الگوی مصرفی رها کرد؟
راهکار:
جور دیگر: بودنِ کسی که فقط بهخاطر نیاز میماند، یک فرصتِ دروغین است؛ رفتنش، صداقتِ ناخواستهای است که راه را برای آدمهای واقعی باز میکند.