رفتن نزدیکترین دوست

رفتن نزدیک‌ترین دوست؛ چه انتظاری از دیگران داریم؟:

مغز، طرد و از دست دادن نزدیک‌ترین آدم را دقیقاً مثل درد فیزیکی پردازش می‌کند؛ تصویربرداری عصبی نشان داده ناحیهٔ پشتی قشر سینگولات قدامی هم هنگام سوختن دست و هم هنگام طرد اجتماعی روشن می‌شود. حتی یک مطالعه نشان داد مصرف استامینوفن، شدت درد عاطفی ناشی از طرد را کم می‌کند. پس این «انتظار» نه ضعف، بلکه یک واکنش زیستی است.

راهکار:

این بیت تصویری از سوگ دوست است؛ میتوان آن را بازتعریف کرد: رفتنِ او عدسیِ نگاهت را بزرگتر کرده، نه اینکه دیگران کوچکتر شده باشند. پس تلخیِ «چه انتظاری» نه به دیگران برمیگردد، نه به سردیِ دنیا، بلکه به عمقِ دلبستگیای که هنوز جای خالیاش را پر نکردهای.