دلنوشته ای برای رفتن حاجی زاده:
در روانشناسی، 'قانون ۹۰-۱۰' میگوید ۹۰٪ از رنج جدایی ناشی از پیوندهای شیمیایی دوپامین و اکسی توسین در مغز است، نه خود شخص. این واکنش طبیعی بدن به قطع یک منبع لذت است. به همین دلیل است که گاهی یادآوری خاطرات حتی پس از سالها، هنوز هم اشک میآورد. آیا تا به حال به این فکر کردهاید که چرا مغز ما از جدایی به عنوان یک 'تهدید بقا' یاد میکند؟
راهکار:
این بیت اشاره به تجربهٔ مشترک از دست دادن دارد. شاید بتوان آن را به عنوان نمادی از گذر زمان و ناپایداری روابط انسانی دید. اگر این حس را تجربه میکنید، نوشتن خاطرات یا نقاشی از آن لحظات میتواند به پردازش این احساس کمک کند.