رفتن در باران

شعر غمگین باران و رفتن؛ بغضی که زیر باران می‌شکند:

از منظر فیزیولوژی، اشک عاطفی با اشک ناشی از محرک تفاوت دارد: حاوی هورمون‌های استرس مانند کورتیزول است و گریه باعث کاهش سطح برانگیختگی سمپاتیک می‌شود. هم‌زمان صدای باران به‌عنوان نویز سفید طبیعی، ضربان قلب و فشار خون را کاهش می‌دهد و حس امنیت ایجاد می‌کند؛ به همین دلیل ترکیب گریه و باران در ناخودآگاه جمعی، تخلیه‌ای امن تلقی می‌شود.

راهکار:

باران در این متن فقط هوا نیست؛ یک پرده است که جلوی قضاوت دیگران را می‌گیرد. این همان مکانیزمی است که در ادبیات به آن «محیط همدست با احساس» گفته می‌شود؛ جایی که طبیعت، اجازه‌ی فروپاشی بدون شرم می‌دهد.