دوستی که رفت ولی بهترین دوستم موند:
تحقیقات نشون داده که مغز انسان بعد از جدایی از یک دوست صمیمی، همان مدارهای عصبی مرتبط با درد فیزیکی را فعال میکند. جالب اینجاست که همین مغز، با یادآوری خاطرات مثبت، ماده شیمیایی اکسی توسین (هورمون پیوند) ترشح میکند و حس نزدیکی را حفظ میکند. یعنی از نظر نورولوژیکی، «بهترین دوست موندن» یک واقعیت بیولوژیک است، نه فقط یک احساس. آیا شما هم تجربه کردهاید که با وجود فاصله، هنوز همون حس قدیمی رو دارید؟
راهکار:
این حس رو میشه به یه پیام کوتاه برای اون دوست تبدیل کرد: «دلم برات تنگ شده، ولی خوشحالم که هنوز تو قلبم هستی.» گاهی یه خط ساده، پل قدیمی رو دوباره محکم میکنه.