رفتنی بودن آدم ها

رفتنی بودن آدم‌ها؛ واقعیتی که دیر باورش می‌کنیم:

مغز انسان خطای «توهم پایان‌ناپذیری» دارد: برای کاهش اضطراب، ثبات روابط را بیش از حد واقعی تخمین می‌زند. پژوهش‌های روان‌شناسی اجتماعی نشان می‌دهد پیش‌بینی ما از ماندگاری دیگران گاهی تا ۴۰ درصد خوش‌بینانه‌تر از واقعیت است. از طرفی «اثر قله-پایان» باعث می‌شود بعد از رفتن، فقط لحظه‌های آخر را به یاد بیاوریم. در فرهنگ شرقی، ناپایداری نه فقدان، بلکه بخشی از زیبایی رابطه است؛ مثل شکوفه‌های گیلاس که چون زود می‌ریزند ارزشمندند.

راهکار:

از منظر روان‌شناسی وجودی، پذیرش ناپایداری آدم‌ها تهدید نیست؛ نوعی آزادی است. وقتی بدانی هر حضوری موقت است، لحظه‌ها از حالت بدیهی خارج می‌شوند و کیفیت رابطه‌ای که اکنون داری بالا می‌رود، نه اینکه مدام در اضطراب رفتن باشی.