رفتن بی‌خبر به کربلا

معلم پرورشی که ناگهان کربلا می‌رفت!:

آیا می‌دانستید در دوره قاجار به زائران کربلا لقب «کربلایی» می‌دادند و این لقب نوعی اعتبار اجتماعی بود؟ این زیارت‌های ناگهانی اغلب از یک «ندای درونی» نشأت می‌گرفت که روانشناسان آن را «فراخوانی معنوی» می‌نامند؛ حالتی که فرد بی‌اختیار برای یافتن معنا راهی سفری مقدس می‌شود. این پدیده در ادبیات عرفانی ما هم ریشه دارد. جالب است که چطور یک معلم می‌تواند چنین انتخابی کند؟

راهکار:

برای بعضی‌ها زیارت ناگهانی کربلا فقط یک سفر نیست، یک جور خروج اضطراری از روزمرگی‌ست؛ مثل سیستمی که یکدفعه راهش را کج می‌کند سمت معنا. شاید حمیدرضا هم دلش می‌خواسته قبل از اینکه روحش در بروکراسی مدرسه خاک بخورد، خودش را به منبع انرژی وصل کند.