حسرت نماندن آن که میتوانست بماند:
آیا میدانید ذهن ما در سوگ «چیزهایی که میتوانستند باشند» بیشتر از چیزهایی که واقعاً رخ دادهاند رنج میکشد؟ این پدیده «تفکر خلافواقع» (Counterfactual Thinking) نام دارد: هرچه شکاف بین واقعیت و امکانهای ازدسترفته بیشتر باشد، حسرت عمیقتر میشود. این جمله دقیقاً همان مکانیسم را فعال میکند: «میشد» در برابر «نماندی». سؤال: آیا این حسرت، همان چیزی است که ما را از فراموشی نجات میدهد یا به زندانی کردنمان در گذشته کمک میکند؟
راهکار:
این جمله زیبای حسرتآلود را میتوان به یک یادآوری فلسفی تبدیل کرد: «بعضی ماندنها رفتن هستند و بعضی رفتنها ماندنیتر از ماندن.» شاید در نگاه دوم، نماندن او خود نوعی ماندن در حافظه باشد.