رفتن اونی که دوستش داری

چرا اونی که دوستش داری زودتر میره؟:

پدیده «اثر زیگارنیک» میگه ذهن آدمها کارهای ناتمام رو بهتر از کارهای تمامشده به خاطر میسپره. کسی که زودتر میره، «ناتمام»ترین آدمِ زندگیته؛ برای همین هیچوقت تموم نمیشه و همیشه توی ذهنت حضور داره. سؤال اینه: آیا ما عاشق آدمها هستیم یا عاشق ناتمام موندنشون؟

راهکار:

بازنویسی: «اونی که زودتر میره، یه جای خالی بزرگتر از خودش به جا میذاره؛ شاید رفتنش راهیه برای اینکه بفهمی موندن یه انتخابِ، نه یه عادت.»