رفتن اختیاری

رفتن و ماندن آدم‌ها؛ انتخابی که همیشه دست خودشان است:

از منظر علوم اعصاب، دلبستگی فقط یک حس نیست، بلکه یک سیستم تنظیم زیستی است. حضور فرد محبوب، ضربان قلب و سطح کورتیزول را پایین می‌آورد. در غیاب او، مغز درست مانند ترک یک ماده، دچار افت دوپامین و اندورفین می‌شود. بنابراین «اذیت نشدیم» فقط یک حرف شاعرانه نیست؛ مغز واقعاً به نبودن عادت می‌کند و مدارهای پاداش را بازتنظیم می‌کند.

راهکار:

این متن را می‌توان از دریچه‌ی «مرزهای سالم» هم خواند: آگاهی از اینکه رفتن و ماندن هرکس دست خودش است، یعنی عشق را بدون اسارت زیستن. در نبودن هم مزاحم نشدن، نشانه‌ای از احترام به استقلال دیگری است؛ شاید این همان بلوغ عاطفی باشد که در آن «بودن» تمام‌قد می‌بخشی و «نبودن» را باری بر دوش معشوق نمی‌کنی.