رفتن عزیز از زندگی

دلتنگی برای آنکه رفت و جانم بود:

تحقیقات عصب‌شناسی نشان می‌دهد که مغز هنگام جدایی از یک وابستگی عمیق، همان مدارهای درد فیزیکی را فعال می‌کند—یعنی واقعاً «جان» رفتن را حس می‌کنی. این واکنش تکاملی است: دلبستگی بقا را تضمین می‌کرده، پس قطعش یک تهدید زیستی محسوب می‌شود. جالب اینجاست که همین مدارها با گذر زمان و شکل‌گیری دلبستگی‌های جدید، بازنویسی می‌شوند. آیا تا به حال تجربه کرده‌ای که یک خاطره بعد از مدتی دیگر آنقدرها هم دردناک نباشد؟

راهکار:

این جمله به نوعی «جان» را با فردی که رفته یکی می‌داند. در روانشناسی، این پدیده «هم‌آمیختگی هویت» نام دارد؛ یعنی هویت ما به شدت با دیگری گره می‌خورد. برای عبور از این حس، می‌توانی به تدریج روی بازتعریف «جان» خودت بدون آن شخص کار کنی—مثلاً با یادداشت کردن چیزهایی که فقط مال تو هستند.