عشق واقعی؛ تنها چیزی که بعد از رفتن همه میمونه:
در علوم اعصاب، جدایی مثل ترک اعتیاد میمونه: مغز دوپامین و اکسیتوسین رو قطع میکنه و همون مسیرهای درد فیزیکی فعال میشن. اما خاطرهی عشق، با مرور مدام، سیناپسها را تقویت میکنه؛ پس چیزی که میمونه، خودِ عشق نیست، «بازپخش عصبی» اونه. به قول ابنسینا، عشق نوعی وسواس فکریه که با تصور معشوق تغذیه میشه. آیا موندنِ عشق یعنی وابستگیِ مغز به یک خاطره؟
راهکار:
این جمله رو از زاویهای دیگه ببین: شاید عشق واقعی اون چیزی نیست که میمونه، بلکه اون اثره که رفتن آدمها روی ما میذاره. اگه کسی رفته، به جای فکر کردن به «چرا رفت؟»، به این فکر کن که این رابطه چه چیزی در تو ساخت و چه نسخهای از تو به جا گذاشت.