رفتن آدم ها از زندگی

تهش همه میرن؛ حتی اونایی که قول دادن زودتر:

آیا می‌دانستید در روانشناسی به این پدیده «اثر زایگارنیک» می‌گویند؟ مغز ما ناتمامی‌ها و قول‌های محقق‌نشده را بهتر از اتفاقات تمام‌شده به خاطر می‌سپارد. به همین دلیل است که رفتنِ بی‌خداحافظیِ «اونایی که قول داده بودن»، عمیق‌تر از هر جدایی دیگری در ذهن حک می‌شود. این متن، نه فقط یک دلتنگی، که یک مکانیزم بقای ذهنی را روایت می‌کند. آیا تا به حال شده که یک «قولِ ناتمام» بیشتر از یک رابطه کامل، ذهن‌تان را مشغول کند؟

راهکار:

این متن، تصویری از «سوگ پیشاپیش» است؛ یعنی انتظار رفتن کسی که هنوز هست. بازنویسی این حس با زاویه دیدی تازه می‌تواند به یک متن انگیزشی تبدیل شود: «تهش همه میرن؛ پس بیا رفتن رو به هنر زندگی کردن تبدیل کنیم.»

آدم‌های رهگذر و درس‌هایی که می‌دهند: