چرا آدم‌ها را باید وقتی سرشان شلوغ است شناخت؟:
تحت بار شناختی بالا، قشر پیش‌پیشانی کنترل تکانه را از دست می‌دهد و رفتار به الگوهای خودکار نزدیک‌تر می‌شود؛ به همین دلیل قضاوت درباره شخصیت در شلوغی دقیق‌تر است. در روانشناسی اجتماعی به این «آشکارسازی تحت فشار» می‌گویند. تنهایی اما با کاهش نظارت بیرونی، همدلی را به شکل نمایشی بالا می‌برد نه لزوماً واقعی. آیا مهربانیِ تنهایی واقعی است یا فقط نبودِ مخاطب برای قضاوت؟
راهکار:
این جمله را برعکس هم می‌توان خواند: مشغله، منابع شناختی را صرف مدیریت وظایف می‌کند و کنترل اجتماعی را ضعیف می‌سازد؛ به همین دلیل رفتارها به الگوهای واقعی‌تر نزدیک می‌شوند. تنهایی لزوماً مهربانی نمی‌آورد، بلکه فرصت خودسانسوری را کم می‌کند و مهربانی می‌تواند نمایشی‌تر شود. پس شاید شلوغی آینه‌ی بهتری برای ناخودآگاه باشد.