وقتی همه باهات خاطره دارن، قیافه گرفتن بیمعنیه:
در روانشناسی اجتماعی، خاطرات مشترک یک «واقعیت مشترک» میسازند که بخشی از هویت اجتماعی فرد را شکل میدهد. وقتی کسی که با او خاطرات زیادی داریم رفتاری متناقض نشان دهد، مغزمان دچار ناهماهنگی شناختی میشود؛ تصویر تثبیتشده در شبکه عصبی خاطرات فرو میریزد. به همین دلیل «قیافه گرفتن» برایش نمیاد: هویت او پیشتر میان آن خاطرات توزیع شده است. به قول ریکور، خاطره همیشه میان من و دیگران مشترک است. اگر همه باهات خاطره دارن، نقاب فایدهای ندارد.
راهکار:
جالب اینجاست که خاطرات مشترک مثل شناسنامهای نامرئی عمل میکنن: هر رفتاری از تو، با نسخهای که توی ذهن همه ذخیره شده مقایسه میشه. پس قیافه گرفتن نهتنها فایده نداره، بلکه شکافی بین «خود واقعی» و «خود نمایشی» ایجاد میکنه که اطرافیان رو سردرگم میکنه.