مطالعات نوروساینس نشون میده وقتی آدمها وانمود میکنن رفیقن، مدارهای دوپامین مغز همدیگه رو منعکس میکنه؛ یعنی ناخودآگاه دارن به بقا در گروه کمک میکنن. این پدیده «همنوردی اجتماعی» نام داره و ریشه در نیاز تکاملی ما به امنیت داره. سوال اینجاست: مرز بین حفظ امنیت و ریاکاری کجاست؟
راهکار:
شاید همه دارن برای حفظ آرامش خودشون نقش بازی میکنن؛ این دیوار شیشهای رو بشکن، نه با شک، با تعیین حد و مرز.