عشق واقعی نیاز به آموزش ندارد؟ بررسی روانشناسی یادگیری در رابطه:
تحقیقات علوم اعصاب نشان میدهد حالت «عشق شیدایی» اولیه، با ترشح دوپامین و نوراپینفرین، واقعاً توجه و حافظه را بر روی معشوق متمرکز میکند و رفتارهای نوعدوستانه را تقویت مینماید. این یک مکانیسم تکاملی برای تشکیل پیوند است. اما روانشناسی رابطه هشدار میدهد که این حالت شیمیایی پایدار نیست و پس از آن، «عشق همراهی» نیازمند مهارتهای اکتسابی و تلاش آگاهانه است. آیا این «یادگیری خودکار» تنها در فاز اولیه معتبر است؟
راهکار:
این نگاه را میتوان از زاویهای دیگر دید: گاهی بهترین رفتارها از جنس «انتخاب» آگاهانه است، نه صرفاً «یادگیری» ناخودآگاه. شاید تمرکز بر ساختن رابطهای که در آن هر دو طرف آگاهانه انتخاب میکنند مهربان باشند، پایدارتر از انتظار برای یادگیری خودکار باشد.