بعد از جدایی چطور رفتار کنیم که طرف مقابل پشیمان شود؟:
یک یافتهٔ روانشناسی اجتماعی: «اصل کمیابی» میگوید آدمها چیزی را بیشتر میخواهند که کمیابتر باشد، اما «واکنشپذیری» میگوید اگر کسی احساس کند آزادیاش برای رفتن محدود شده، بیشتر میرود. پس تلاش برای «باارزش دیده شدن» میتواند نتیجهٔ معکوس بدهد؛ اتفاقاً وقتی واقعاً به ماندن کسی وابسته نباشی، همان بینیازی، ارزش تو را در چشم او کمیاب میکند. آیا پارادوکس «بینیازی = ماندگاری» را تجربه کردهاید؟
راهکار:
این جمله را از حالت «تاکتیک برای نگه داشتن» خارج کن: ارزش تو در معامله با دیگری نیست، در «خودت بودن» است. اگر بخواهی با رفتارت طرف مقابل را ازدستداده نشان دهی، تبدیل به بازی قدرت میشود. بازتعریف پیشنهادی: طوری زندگی کن که رفتن یا ماندن دیگری تعریفکنندهٔ ارزش تو نباشد؛ آن وقت او «کسی را از دست داده» که نمیتوانست کنارش رشد کند.