رفتار افراد در زندگی

استعاره قطار برای زندگی: چرا نباید به رفتن آدمها بچسبیم؟:

یک پدیده جالب در روانشناسی به نام «سوگیری تأکید بر فقدان» (Loss Aversion Bias) توضیح می‌دهد که مغز ما برای از دست دادن چیزی دو برابر بیشتر از به دست آوردن آن ناراحت می‌شود. این یعنی وقتی کسی از قطار زندگیمان پیاده می‌شود، رنج حاصل از جای خالی او سه برابر لذت لحظات حضورش احساس می‌شود. حتی تحقیقات نشان داده مسافران بعدی که همان صندلی را پر می‌کنند، به‌ندرت همان ارزش عاطفی را پیدا می‌کنند چون مغز اولویت را به مقایسه با سلف خالی می‌دهد. سؤال: آیا تا به حال متوجه شده‌ای که چه تعداد از آدم‌های «موقت» بعداً تبدیل به همراهان ضروری سفرت شده‌اند؟

راهکار:

ذهن انسان به‌طور طبیعی روی صندلی‌های خالی تمرکز می‌کند تا روی ادامه مسیر. یک تکنیک ساده: هر شب سه لحظه خوب از سفر امروزت را یادداشت کن تا مغزت به جای فقدان، روی داشته‌ها شرطی شود.