قیافه گرفتن آدم ها و فراموش کردن گذشته خودشون:
این رفتار ریشه در «سوگیری بقا» داره؛ ذهن انسان تمایل داره سختیهایی که پشت سر گذاشته رو کماهمیت جلوه بده تا خودش رو باهوشتر از اطرافیانش ببینه. جالبه بدونید روانشناسا به این میگن «اثر ترمز»؛ یعنی دقیقا همون لحظهای که آدمها به موفقیت میرسن، خاطره تلاشهاشون رو پاک میکنن و فقط نتیجه رو میبینن. این مکانیزم دفاعی بهشون کمک میکنه حس برتر بودن داشته باشن، ولی در واقع نشونه ضعف اعتماد به نفسه. به نظرتون چرا بعضی آدمها بعد از رسیدن به یه جایگاه، سریعترین فراموشکارهای تاریخ میشن؟
راهکار:
این متن رو میتونی با یک مثال بامزه از یک موقعیت واقعی تکمیل کنی تا حس همذاتپنداری بیشتری در کامنتها ایجاد بشه.