رفت که رفت

بودنش معجزه نبود، رفتنش فاجعه نباشد:

در روان‌شناسی تکاملی به آن «کاهش ارزش پس از طرد» می‌گویند: مغز برای تحمل هزینهٔ ترک، ارزش شریک را پایین می‌آورد تا رفتنش از فاجعه به رهایی تغییر کند. همان الگوریتمی که در تاریخ، دشمن‌سازی پس از اتحادهای شکسته را توضیح می‌دهد. آیا این مکانیزم درمان است یا خودفریبی؟

راهکار:

بازقاب‌بندی: این جمله اغلب سپرِ ذهن در برابر درد جدایی است؛ مغز برای بقا، حضور فرد را از «معجزه» به «عادت» و رفتنش را از «فاجعه» به «فصل» تقلیل می‌دهد. همین مکانیزم در سوگ هم دیده می‌شود: ابتدا آرمانی‌سازی، سپس واقع‌گرایی. می‌توانی همین ایده را به یک شعر کوتاه یا فهرست «چیزهایی که بعد از رفتنش دوباره مال خودم شد» تبدیل کنی.