رفقای اینستاگرامی

دمتون گرم به دوستان مجازی؛ یک تشکر صمیمی و بامزه:

جالب است بدانید قدردانی از حضور مجازی، حتی بدون ملاقات فیزیکی، باعث ترشح اکسی‌توسین می‌شود. این هورمون پیوند اجتماعی، مغز را درست مثل یک آغوش واقعی فعال می‌کند. تحقیقات دانشگاه آکسفورد نشان داد ارتباطات مجازی شبکه‌های «پیوندهای ضعیف» را فعال می‌کنند که برای سلامت روان اغلب حیاتی‌تر از پیوندهای قوی خانوادگی هستند. پس این گرمای درونی، واکنشی شیمیایی و کاملاً واقعی است. فکر می‌کنید اگر این قدردانی را با صدای خودتان بشنوید، تأثیرش چند برابر می‌شود؟

راهکار:

این قدردانی ساده در واقع ژستی عمیق است: انسان‌ها حتی با ردپای دیجیتالی‌شان هم می‌توانند در قلب‌هایمان لانه کنند. این پیوند که فاقد تماس فیزیکی است، از نظر حس‌های درونی کاملاً اصیل است و نشان می‌دهد که ما موجوداتی عمیقاً اجتماعی هستیم، چه آنلاین چه آفلاین.