رفاقت بدون تاریخ انقضا؛ رفیق تا آخر خط:
برخلاف باور عمومی، رفاقت واقعی برای مغز مثل یک داروی ضدپیری اجتماعی است؛ پژوهشهای علوم اعصاب نشان دادهاند با شنیدن نام دوست صمیمی، همان مناطق پاداش مغز فعال میشود که با خوردن شکلات و دریافت پول فعال میشود و فقط «یادآوریِ» او کافی است تا کورتیزولِ استرس پایین بیاید. یعنی رابطهای که بیخطر باشد، از دید مغز به اندازهی بقا ارزش دارد و به همین دلیل قطع رفاقت عمیق، شبیه قطع یک مادهی حیاتی است. شاید رفیقی که تاریخ انقضا ندارد، مغز شما او را جزو بقا پذیرفته؛ این دارو را چقدر جدی میگیرید؟
راهکار:
رفاقت بیانقضا یعنی نه این که هیچوقت دلخور نمیشوید؛ یعنی بعد هر دلخوری، هنوز انتخاب میکنید که پیش هم بمانید. این پیام را برای همان رفیقی بفرست که با او این «بیانقضایی» را حس میکنی.