دوستی خونی: بعضیا رفیق نمیشن، خون میشن تو رگات:
از نظر علمی، دوستیهای عمیق میتونن سطح اکسیتوسین (هورمون پیوند) رو در مغز بالا ببرن دقیقاً همون هورمونی که در روابط مادر و نوزاد ترشح میشه. تحقیقات نشون داده حتی فکر کردن به یه دوست صمیمی سطح کورتیزول (استرس) رو کاهش میده. این افراد در واقع میتونن مثل یه ضربهگیر عصبی عمل کنن. جالبه بدونیم چرا مغز انسان دوست رو اینقدر حیاتی میبینه؟
راهکار:
این حس که کسی در رگهایت جاریست، از نظر روانشناسی یعنی سیستم دلبستگی ایمن؛ یعنی مغزت آن شخص را جزئی از خودت میداند. شاید به همین دلیل است که از دست دادن این رفیقها مثل قطع عضو درد دارد.