رفیق مورد تایید خانواده و خودمون؛ کی فرق داره؟:
طبق نظریهی «دراماتورژی» اروینگ گافمن، همهی ما در زندگی نقشهای متفاوتی بازی میکنیم. جلوی والدین، یک «صحنهی رسمی» داریم و رفتاری مطابق انتظار نشان میدهیم، اما در جمع دوستان «پشت صحنه» ظاهر میشویم و شخصیت واقعیتر بیرون میزند. این دوگانگی نه ریاکاری، بلکه سازوکار بقای اجتماعی ماست. شما تا حالا این اختلاف نقش رو توی روابط دوستانهاتون حس کردید؟
راهکار:
این مقایسهی بامزه نشون میده که هر کدوم از ما یک «نسخهی جلوی خانواده» و یک «نسخهی خودمون» از رفیقهامون داریم. اگر طنز رو کنار بذاریم، این دقیقاً همون دوگانگیای هست که توی روانشناسی «خود واقعی» و «خود نمایشی» نامیده میشه. چه خوبه که گاهی همون رفیق دلخواه خودمون رو بدون فیلتر به خانواده معرفی کنیم، شاید غافلگیر بشن!