خوشا به حال کسی که رفیق باوفا دارد:
مطالعات عصبشناختی نشان میدهد دیدن چهرهی یک دوست وفادار هنگام تجربهی درد، فعالیت آمیگدال (مرکز هشدار مغز) را کم و مدار دوپامین را فعال میکند؛ به همین دلیل درد واقعاً سبکتر میشود. دوستی فقط آرامش روحی نیست، یک مسکن فیزیولوژیک است که کورتیزول را پایین میآورد و حتی طول تلومرها را حفظ میکند.
راهکار:
این جمله را میتوان به «پناهگاه امن» در روانشناسی پیوند زد؛ رفیق باوفا همان جایی است که مغز در آن احساس امنیت میکند و خود واقعیمان را بدون نقاب نشان میدهد.