چرا آدمها همیشه میروند؟ حقیقتی تلخ درباره بیوفایی:
طبق یک مطالعه طولانیمدت در هلند، نیمی از دوستیهای نزدیک هر ۷ سال یکبار کاملاً جایگزین میشوند. مغز ما برای تازگی سیمکشی شده است: پدیدهای به نام «سیری ویژه حسی» باعث میشود از حضور مکرر یک فرد، حتی عزیزترین، احساس کسالت کنیم. این میراث تکاملی شکارچی-گردآورنده است که همیشه قبیلهٔ بهتری آن بیرون منتظرش بود. حالا این گرایش زیستی را بگذار کنار شعری که میگوید «بیا ما آدم نباشیم» — آیا واقعاً میتوان علیه زیستشناسی شورش کرد؟
راهکار:
این جمله را میتوان از لنز روانشناسی تکاملی دید: ما برای بقا به جستجوی تازگی برنامهریزی شدهایم، اما خودآگاهی به ما قدرت انتخاب میدهد. شاید به جای «آدم نباشیم»، بتوانیم «آدمی خودآگاه» باشیم که انتخاب میکند بماند، حتی وقتی غریزه میگوید برو.