رفاقت مصلحتی

دوستی یک‌طرفه و جایگزینی سریع؛ تفاوت دوست واقعی:

در روان‌شناسی اجتماعی، «رابطه ابزاری» وقتی شکل می‌گیرد که فرد فقط تا زمانی ارزشمند است که نیاز طرف را برآورده کند. پژوهش‌ها نشان داده طرد اجتماعی همان مسیرهای درد فیزیکی را فعال می‌کند؛ در قبایل شکارچی، تنها ماندن مساوی مرگ بود. پس ذهن ما هر «نیستم» را تهدید بقا می‌فهمد، نه یک شوخی ساده. آیا دوست واقعی کسی است که جای خالی‌ات را پر نکند؟

راهکار:

دوستی مثل صندلی نیست که تا بلند شدی یکی بنشیند؛ بیشتر شبیه چراغ است: اگر با رفتنت خاموش شد، از اول روشن نبوده.