رفاقت از بین رفته

پایان تلخ رفاقت؛ قبری که خودت کندی:

در روانشناسی اجتماعی، پایان دوستی مثل سوگ واقعی پردازش می‌شود؛ مغز دوست را بخشی از خودپنداره می‌داند و قطع رابطه می‌تواند حس تکه‌تکه شدن هویت ایجاد کند. از طرفی انزجار از «بوی» رفاقتِ ازبین‌رفته فقط استعاره نیست: انزجار اخلاقی همان ناحیه مغزی انزجار فیزیکی (اینزولا) را فعال می‌کند. به همین دلیل است که بعد از پایان یک رابطه، حتی خاطرات خوب هم گاهی حال آدم را بد می‌کنند.

راهکار:

این جمله در واقع یک سوگ‌نامه است، نه یک انتقام‌نامه. در روانشناسی روابط، مغز پایان یک دوستی را شبیه سوگ پردازش می‌کند؛ پس حتی اگر نقش تو فقط «خاک ریختن» بوده، حق داری برای آن رفاقت سوگواری کنی، حتی اگر خودت خاکش کرده باشی.