رضایت به کمترین توجه

عشق یک‌طرفه و رضایت به گاهی بودن در فکرت:

در روان‌شناسی یادگیری، «تقویت متناوب» قوی‌ترین قلاب رفتاری را می‌سازد: پاداش گهگاه، انتظار را کشدارتر از پاداش دائمی می‌کند. همین اصل توضیح می‌دهد چرا «گاهی» در عشق می‌تواند اعتیادآورتر از «همیشه» باشد و مغز احتمال را به امید ترجمه کند.

راهکار:

پارادوکس این جمله در این است که «گاهی» به‌جای کم‌کردن وابستگی، آن را تقویت می‌کند؛ مغز توجهِ نامنظم را به‌عنوان احتمالِ پاداش رمزگذاری می‌کند و همان احتمال، دلتنگی را زنده نگه می‌دارد. این زیباییِ احساس است، اما مکانیزم روانی‌اش می‌تواند هزینه‌ای سنگین داشته باشد.