سلطنتطلب! پسر رهبر رو آوردیم، تو پسر شاه رو بیار!:
جالب است که در تاریخ، بسیاری از حکومتهای انقلابی سرانجام به نوعی جانشینی خانوادگی روی آوردند. از کره شمالی تا سوریه، و حتی در میان برخی جمهوریهای اسلامی، الگوی «پسر بعد از پدر» تکرار میشود. نکته طنزآمیز: سلطنتطلبان از وراثت سلطنتی دفاع میکنند، اما اینجا هم طرف مقابل با افتخار میگوید ما هم وارث انقلاب را داریم. پژوهشها نشان میدهد «سرمایه سیاسی خانوادگی» در نظامهای غیر دموکراتیک عامل اصلی بقا است. سوال تند برای مخاطبان: اگر هر دو طرف به پسر متکیاند، واقعاً جمهوریت چه معنایی دارد؟
راهکار:
جالب است که هر دو سوی این طعنه به یک اصل سیاسی مشترک اشاره دارند: جانشینی خانوادگی. چه سلطنتطلب باشی و چه پیرو ولایت فقیه، انگار «ژن ریاست» یک واقعیت پذیرفته شده است. شاید وقتش باشد به جای مقایسه پسرها، از خود بپرسیم چرا سیاست در ایران اینقدر خانوادگی شده است؟