این نیز بگذرد: روایتی از عبور با حرفهای ناگفته:
عبارت «این نیز بگذرد» ریشه در یک افسانه کهن ایرانی دارد که میگویند پادشاهی دستور داد انگشتری بسازند با این حکاکی که در شادی یادش بیاورند غم نمیماند و در غم بدانند شادی نیز میگذرد. اما از نگاه علوم اعصاب، درد عاطفی واقعاً گذراست: میانگین دوره فعال یک هیجان سنگین حدود ۹۰ ثانیه طول میکشد و مابقی آن بازپخش ذهنی ماست. مغز ما با هر بار مرور، مسیر عصبی درد را دوباره فعال میکند و «گذشتن» را به تأخیر میاندازد. سکوت و حرفهای ناگفته هم دقیقاً همین کار را میکنند: زنجیرهای از مرور خاموش که گذر را قفل میکند. آیا عبور واقعی در گفتن است یا در فراموشی؟
راهکار:
جمله «این نیز بگذرد» اغلب به معنای صبر و انتظار برای تمام شدن درد فهمیده میشود، اما در این متن یک چرخش ظریف رخ میدهد: گوینده این بار خودش با جمله عبور میکند. این یعنی عبور میتواند یک عمل فعال باشد، نه فقط یک تحمل منفعل. تو هم میتوانی از خود بپرسی: اگر این بار بهجای اینکه صبر کنی تا اتفاقی بیفتد، خودت برداشتت را از «عبور» عوض کنی چه میشود؟ عبور گاهی یعنی ماندن و تغییر نگاه، نه لزوماً رفتن.