رَدِ خاطرات

می‌گذره ولی رَدش می‌مونه؛ راز ماندگاری خاطرات:

حافظهٔ هیجانی مغز دکمهٔ حذف ندارد؛ آمیگدال هنگام تجربهٔ احساسی شدید، خاطره را با اپینفرین حک می‌کند تا زنده بمانی. پژوهش‌ها نشان می‌دهند تلاش برای «فراموش کردن» همان مسیر عصبی را فعال‌تر می‌کند، برای همین رَدِ آدم‌ها از خودِ اتفاق ماندگارتر است. سؤال این است: آیا می‌شود رَد را بدون پاک کردن، بازنویسی کرد؟

راهکار:

این متن می‌گه زمان درد را کم می‌کند ولی اثرش باقی می‌ماند؛ می‌توان رَد را نه یک زخم، بلکه نقشه‌ای دید که نشان می‌دهد از کجا آمده‌ایم و چه چیزی برایمان ارزشمند بوده است.