رد عشق از قلب پاک نمی‌شود

رد عشق در قلب؛ حتی باران هم نمی‌تواند پاکش کند:

مغز خاطرات عاشقانه را از مسیر آمیگدال و با ترشح نوراپی‌نفرین ذخیره می‌کند؛ به همین دلیل رویدادهای پرهیجان مثل فلاش‌بالب با جزئیات بالا ماندگار می‌شوند. باران واقعی می‌تواند ردهای شیمیایی و بویایی را بشوید و حافظهٔ بویایی را کمرنگ کند، اما رد عصبی عشق در مدار پاداش مغز حک شده است. به بیان دیگر عشق از جنس ردِ روی زمین نیست؛ از جنس اتصال سیناپسی است. آیا عشق واقعی خاطره است یا مسیری عصبی که باران به آن راه ندارد؟

راهکار:

عشق در این تصویر نه یک ردِ جاگذاشته، بلکه به خودِ بافت قلب بدل شده؛ باران فقط لایه‌های سطحی را می‌شوید، نه هویت را. از این زاویه، عشق نه خاطره که عنصر سازندهٔ من است؛ چیزی که حتی فراموشی هم نمی‌تواند پاکش کند، چه رسد به باران.