ربیع الانام

ربیع الأنام؛ بهارِ جان و نشانهٔ انتظار:

لقب «ربیع الأنام» در متون اسلامی به معنای بهار مردمان است؛ در عربی «ربیع» از ریشهٔ باران بهاری و چراگاه تازه می‌آید. جالب است که اسطوره‌های نجات‌بخش اغلب با چرخهٔ باززایی طبیعت پیوند می‌خورند؛ مثلاً در مزدیسنا سوشیانس در پایان زمستان کیهانی جهان را نوسازی می‌کند. آیا انتظارِ بهار، خود نوعی سوخت روانی برای تحمل سرماست؟

راهکار:

بهار در این بیت فقط یک فصل نیست؛ استعاره‌ای از نوزایی جمعی است. همان‌طور که زمین پس از سرما شکوفا می‌شود، انتظار را می‌توان زمستانی فعال دید که زمینهٔ جوانه‌زدن امید را فراهم می‌کند.