احترام به همه اما اعتماد به هیچکس؛ چرا؟:
در اقتصاد رفتاری، «بازی اعتماد» نشان میدهد انسان بهطور پیشفرض به غریبهها اعتماد میکند و همین سوگیری با اکسیتوسین تقویت میشود. جالبتر: تحقیقات میگوید افراد بدبین در تشخیص چهرههای غیرقابل اعتماد خطای بیشتری دارند؛ یعنی سوءظن، پیشبینی را دقیقتر نمیکند. پس «اعتماد به هیچکس» یک خطای شناختی است، نه یک استراتژی هوشمندانه. شما تجربهی خلافش را داشتهاید؟
راهکار:
بازتعریف هوشمندانه: احترام یعنی مرز رفتار تو با دیگران؛ اعتماد یعنی دسترسی دادن به حریمت. میشود بدون اعتماد، محترم بود، اما «اعتماد به هیچکس» در عمل تبدیل میشود به «اعتماد فقط به کسانی که مدارک قابل اعتماد بودن را نشان دادهاند».