رازهای مجازی

پرنسس بابا و خانواده مجازی؛ رازی که پدر نمی‌داند:

در روان‌شناسی رسانه، این وضعیت «خودِ چندپاره» نام دارد؛ افراد در فضای مجازی هویت دومی می‌سازند که لزوماً دروغ نیست، بلکه اجرای نقشی متناسب با مخاطب است. طبق نظریه «مدیریت تأثیر» گافمن، ما حتی در جمع‌های واقعی هم مدام نقش بازی می‌کنیم؛ مجازی فقط صحنه را آشکارتر کرده. حالا مرز بین بازی و هویت واقعی کجاست؟

راهکار:

در دنیای مجازی، «خانواده» فقط یک برچسب رابطه نیست؛ اجرای صمیمیت دیجیتال است. شاید پدر واقعی از نقش مجازی بی‌خبر باشد، اما این دو نقش می‌توانند هم‌زمان در یک نفر وجود داشته باشند، بدون آنکه یکی دیگری را نقض کند.