چرا حقیقت همیشه در آخرین لحظات رو میشود:
در روانشناسی، «قانون اوج-پایان» کانمن نشان میدهد ما تجربهها را بر اساس نقاط اوج و پایانشان قضاوت میکنیم، نه کل مسیر. مغز ما پایان را به عنوان سیگنال نهایی حقیقت رمزگشایی میکند، برای همین لحظات آخر این همه وزن دارند. آیا به همین دلیل حرفهای جدایی همیشه واقعیتر از حرفهای آغاز رابطه به نظر میرسند؟
راهکار:
هر آغازی یک بستهبندی است و پایان، گشودن آن. به جای بیاعتمادی محض، هر شروع را مثل یک تریلر ببین که انتهایش معلوم نیست – اینطوری هم محتاط میمانی هم کنجکاو.